Na een lange reis via de stad Probolinggo rijden we met de bus (eindelijk) via een prachtige weg naar de Bromo. Tijdens mijn reis door Indonesië heb ik hier naar toegeleefd! en eindelijk was het dan zo ver. Het laatste stuk was zo steil dat we verder moesten reizen met kleinere bussen. Maar de omgeving, werkelijk prachtig! zo groen heb ik het nog niet gezien! Het hotel, super eenvoudig met spaarzaam licht! (dus stel je er niet te veel van voor, ach...het is maar voor 1 nacht) ligt niet ver van de kraterrand en zoals je ziet het uitzicht is nu al fenomenaal! onwerkelijk en het trekt aan! je wilt er gewoon naar toe.
Zonsdondergang bij de vulkaan, werkelijk zo mooi! de lucht veranderde ook heel snel, magisch!

Toyota Jeeps. De volgende ochtend werden we om 03.40 uur "ingeladen" in deze sterke voertuigen. Ze brachten ons naar een locatie waar we de zonsopgang hebben bewonderd.
Een verkoper die warme mutsjes verkocht. De temperatuur daalt snel bij de bromo.

De weg er naar toe was hobbelig, van de ene kuil in het andere. In het donker zagen we mensen lopen die er ook naar toe gingen. Door het mulle zand lieten de jeeps een spoor van opvliegend stof na. Nou, laat mij dan maar "niet comfortabel, door elkaar worden geschud" in de jeep zitten. We waren moe, slaperig en hadden het koud. Maar eenmaal daar aangekomen verdwijnt dit snel. Het is moeilijk om het onder woorden te brengen, je krijgt een gelukzalig gevoel als je daar staat. Dat dit werkelijk bestaat, een waar paradijs is de natuur hier in Indonesië en hoe dankbaar mogen we zijn om dit te kunnen bewonderen. Overweldigend mooi!!!
Het is/was mogelijk om je te laten begeleiden op een paard naar de bovenkant van de krater. Aan de ene kant vond ik het goed om te zien dat hier gebruik van werd gemaakt, deze mensen verdienen hiermee hun geld en tijdens mijn reis door Indonesië heb ik gezien dat de (gewone) bevolking het heel zwaar heeft om het hoofd boven water te houden. En dat is nog te zacht uitgedrukt! De keerzijde om hiervan gebruik te maken...de paardjes waren zo klein.
Foto's | Audrey Dassen









No comments:
Post a Comment